Anacığım
—Anneme ve bütün annelere—
Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Kaç geceler bana ninni söylerdi
Hasta olunca oydu başucumda bekleyen
Biraz yorulmayayım, üzülmeyeyim, hemen
Alır kucağına okşardı, saçlarımı öperdi.
Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Uzun kış geceleri masal masaldı
Güzel çoban kızları, iyi kalpli sultanlar
Bir suyun akışı gibi geçip gitti zamanlar
Şimdi ne o dünkü çocuk, ne de o masal kaldı.
Nasıl hatırlamam anacığım nasıl
Yıkayan oydu mürekkep lekeli [...]
Özledim Anne
Gurbetin ışikları gönlümü aydınlatmıyor anne
Toprağı buram buram mis gibi kokmuyor anne
Gurbetin hiçbir nimeti beni mutlu etmiyor anne
Gözlerimin önünden yurdumun hiçbir şeyi gitmiyor anne
Duygularım kördüğüm olmuş gözyaşım gelmiyor anne
Şakır şakır konuşan dilim şimdi konuşmuyor anne
Ne geceler nede gündüzler geçmiyor durmuş sanki anne
Sevdiklerim aklıma geliyor adlarını söyleyemiyorum anne
Nereden çıktı gurbette yaşamak bilemiyorum anne
Ölüme yavaş yavaş gidiyorum [...]
Annemin Elleri
Bahar’a:
Hastane odasında bir çocuk;
gözleri birer inci tanesi,
gözleri boncuk.
o gözlerden gülüşleri çalınmış,
geride;
yağmur yüklü bulutlar kalmış.
oturduk konuştuk bir akşam üstü,
soracak soruları varmış;
mesela,
çocuklar neden hastalanırmış?
birbirini takip etti sorular,
ve çaresiz kaldı bende
cevaplar.
sordum;
acaba büyüyünce ne olacakmış?
dedi;
.
”anne olacağım.” …
.
hastane odasında çocuklar büyümezlermiş,
hasta yatağında düş göremezlermiş,
ellerini tuttum,
yüzüme baktı.
elleri annemin elleri kadar sıcaktı.
mustafa karaosman